24.11.17
Της ...νύστας τα καμώματα! Εκτύπωση E-mail
Γράφει ο/η Σωτήρης Κακίσης   
12.11.07

Ξύπνα, δαχτυλιδόστομε, καρδιές οπού μαραίνεις,
Όπως εμάρανες κι εμέ και μιά στιγμή δεν βγαίνεις...

Καλαμάτα 1975. Στη θάλασσα. Πρωτάθλημα τρίτης Εθνικής, η Βουλιαγμένη, οι Αιγυπτιώτες, η Καλαμάτα, ο Ηρακλής... Ανεβαίνουν οι τρείς πρώτες ομάδες: στον ημι...τρελικό, μες στη νύχτα, μες σε μαύρο -κυριολεκτικά- σκοτάδι, χάνουμε από την Καλαμάτα. (Μ΄αστεία, πολύ αστεία γκολ, θα σας τα διηγηθώ ίσως κι αυτά κάποτε. Κερδίσαμε όμως την επομένη τον Ηρακλή στον μικρό τελικό, κι ανεβήκαμε κι εμείς ως τρίτοι).

Ο τελικός: πάλι νύχτα, σαν σε ξέφωτο στου λιμανιού τη μέση, Καλαμάτα-Αιγυπτιώτες. Φεύγει μόνος του ο Γιώργος ο Χριστοφίδης, ο Χρήστος νομίζω, ο αδελφός του, του πετάει τη μπάλα, σε πολύ κρίσιμο σημείο του αγώνα μάλιστα. Τότε, ο τερματοφύλακας της Καλαμάτας συλλαμβάνει σχέδιο απίστευτο: κάνει υποβρύχιο! (Σύνηθες στους μέσα παίκτες τότε, εντελώς αδόκιμο για τερματοφύλακες πάντα, κανονικά τρελό).

Ο Γιώργος φτάνει στα πέντε μέτρα, σταματάει, κοιτάει προς το τέρμα, δεν βλέπει ψυχή κάτω από τα δοκάρια. ΄Ωσπου να γυρίσει να δει τί γίνεται, αν έχει σφυρίξει τίποτα ο διαιτητής, σαν γοργόνα ο καλαματιανός αναδύεται, του παίρνει τη μπάλα θριαμβικά, κι αποθεώνεται. (Ο προπονητής τους, που τραβούσε μιά στιγμή πριν τα μαλλιά του, αποθεώνεται κι αυτός μαζί. Κερδίζουν, και τρελαίνονται όλοι μαζί, από χαρά τώρα).

Ο Γιαννουρής λέει πως το ξανάκανε κι αυτός κάποτε -και το πέτυχε-, σε μιά προπόνηση με τη φοβερή και τρομερή άλλοτε, γερμανική Σπαντάου. Το ξανακάνε γιατί τον είχε εντυπωσιάσει το εν λόγω κόλπο, κι ήθελε να δει αν θα ξανάπιανε. (Κι ο Κώνστας θυμήθηκε που ζήτησε τη μπάλα από τον Γιαννόπουλο σαν νά ΄χε λήξει το ματς, κι εκείνος του την έδωσε, εν συγχύσει διατελών ο άνθρωπος).

Δηλαδή: το παράδοξο, η υπέρβαση στην απόλυτή τους έκφραση, κι οι άλλοι, οι αντίπαλοι, ξαφνικά με απορία, με πρόβλημα. (Σαν στην αρχαία Σπάρτη: «-Πεινάτε;», λέγανε στα παιδιά οι έφοροι. «-Κλέψτε για να φάτε. Αν σας πιάσουμε όμως, την πατήσατε. Αν τα καταφέρετε χωρίς να σας πάρει είδηση κανείς, με γειά σας, με χαρά σας»)...

Δηλαδή: σημασία στα δύσκολα, στη ζωή, έχει η έμπνευση, η τόλμη, η αποφασιστηκότητα. Το ίδιο, βέβαια, και στον αθλητισμό, το ίδιο στα παιχνίδια στο νερό μέσα. Αν η έμπνευσή σου κι η εκτέλεσή της είναι πραγματικά ιδιαίτερη, βραχυκυκλώνονται τα συστήματα, ο εχθρός. Αν καταφέρεις να ξαφνιάσεις τον αντίπαλό σου σωστά, δεν μπορεί, θα κερδίσεις.

(Ιδίως σήμερα, που όλα δουλεύουν αρκετές φορές δημοσιοϋπαλληλικά, με το κεφάλι κάτω, με τις καρδιές και τα μυαλά αιχμάλωτα, υπολειτουργούντα. Ιδίως σήμερα που το επιπλέον συνήθως λείπει, που το λίγο είναι ο θεός, η καθημερινότητά μας).

Θα μου πείτε: οι ομάδες δεν γίνονται όμως με τρέλα, με εμπνεύσεις της στιγμής. Γίνονται με δουλειά πολλή και πειθαρχία. Ναι, λέω κι εγώ. Συμφωνώ. Αλλά ΟΧΙ ΜΟΝΟ! Πάντα θα χρειάζονται κι οι εμπνεύσεις, οι τρέλες, οι υπερβολές. Για να ξαναδούμε και λίγη μπάλα με γοητεία, με λάμψη μες στη νύχτα μας. Για να ξαναϋπάρξουν και μερικές στιγμές μαγικές να μας ξυπνήσουν, να μας σώσουν. (Για να μη νυστάζουμε. Γιά νά ΄χουμε κάτι στο μέλλον να θυμόμαστε, τριάντα χρόνια μετά ολόκληρα λυτρωτικό. Δικό μας, καταδικό μας).

Σωτήρης Κακίσης.